Δημοκρατία και κλιματική αλλαγή » Yale Climate Connections

Δημοκρατία και κλιματική αλλαγή » Yale Climate Connections

27 November 2022 0 Von admin

Οι λέξεις «δημοκρατία» και «κλιματική αλλαγή» πολύ σπάνια εμφανίζονται στο ίδιο έγγραφο.

Αυτό πρέπει να αλλάξει.

Ενώ χωριστά και διακριτά ζητήματα που αντιμετωπίζει η σύγχρονη κοινωνία, τα δύο έχουν ένα δίκτυο σημαντικών διασυνδέσεων, πολλές από αυτές πιθανότατα πολύ απειλητικές για την ευημερία και των δύο.

Μερικές από τις συνέπειες των απειλών που τίθενται για τη δημοκρατία –μεγάλες και στις ΗΠΑ– είναι ότι μπορούν σχεδόν σίγουρα να έχουν αρνητικές επιπτώσεις βραχυπρόθεσμα για την αποτελεσματική αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής. αλλά εξίσου ή και πιο πιθανές θετικές επιπτώσεις μακροπρόθεσμα. Αυτό είναι η υπόθεση (επικίνδυνη υπόθεση εδώ) ότι η κοινωνία έχει στην πραγματικότητα μια μακρά χρονική περίοδο για να διαχειριστεί αποτελεσματικά τους κινδύνους που σχετίζονται με την κλιματική αλλαγή. Και καιρός επίσης να φτάσει ο ρωσικός πόλεμος στην Ουκρανία σε ένα αξιοπρεπές τελικό σημείο.

Απειλές για τη δημοκρατία παγκοσμίως…

Το τελευταίο είναι ίσως ο πιο σημαντικός τρέχων παγκόσμιος κίνδυνος για τις μικρές δημοκρατικές αρχές, ο πόλεμος στην Ουκρανία. Ας αφήσουμε για λίγο στην άκρη ότι ο πόλεμος αυτός καθαυτός σπάνια, έως ποτέ, είναι ωφέλιμος για την προστασία του περιβάλλοντος και των φυσικών πόρων συνολικά. Αναγνωρίστε απλώς τη μετατόπιση της προσοχής του κοινού και την ανησυχία για τον πλανήτη που θερμαίνεται καθώς τα μέσα ενημέρωσης και οι εθνικοί και διεθνείς πολιτικοί επικεντρώνουν ξανά τις ανησυχίες και τις προσπάθειές τους στις απειλές που θέτει για τη δημοκρατία αυτός ο πόλεμος. Ή σκεφτείτε τις μεταβαλλόμενες προσεγγίσεις από τους υπεύθυνους χάραξης πολιτικής –τουλάχιστον βραχυπρόθεσμα, όπως μετρώνται σε μήνες και χρόνια, και όχι σε ημέρες ή εβδομάδες– στην εύρεση και γεώτρηση για περισσότερα ορυκτά καύσιμα για την τροφοδοσία των ντίζελ και των κινητήρων εσωτερικής καύσης μας, υψηλές τιμές σε αντλία παρά ταύτα. Σκεφτείτε την ειρωνεία της μετάβασης του προέδρου των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν στη Σαουδική Αραβία, με το καπέλο στο χέρι, την παλάμη ψηλά, για να σβήσει τη δίψα των αυτοκινήτων και των φορτηγών μας, καθώς οι ενδιάμεσες εκλογές αυξάνονται.

Είναι σχεδόν σαν να είχαμε επιστρέψει για άλλη μια φορά στις μέρες του «Drill, baby, drill». Εντάξει… όχι ακριβώς. Αλλά φαίνεται αδιαμφισβήτητο ότι η αιχμή του πληθωρισμού (χωρίς λογοπαίγνιο) για να αμβλύνει το πλήγμα των σπειροειδών τιμών του φυσικού αερίου στην αντλία θα τροφοδοτήσει περισσότερο τη δίψα για περισσότερη πρόσβαση και καύση ορυκτών καυσίμων βραχυπρόθεσμα. Και επίσης, εύκολα μπορεί κανείς να φανταστεί, αυξανόμενο ενδιαφέρον μακροπρόθεσμα, και σε ένα μεταπολεμικό μέλλον, με αυξημένη έμφαση στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, στην ηλεκτροδότηση αυτοκινήτων και φορτηγών και στην απαλλαγή από δεσποτικές πηγές ρυπογόνων ορυκτών καυσίμων.

Δεν χρειάζεται να κοιτάξετε μόνο στο εξωτερικό… οι εσωτερικές απειλές «πραγματικές… θανατηφόρα σοβαρές»

Δυστυχώς, δεν χρειάζεται να πάει κανείς στο εξωτερικό για να βρει πολύ πραγματικές απειλές για τη δημοκρατία – και συνεπώς για το κλίμα μας. Εσωτερικές απειλές για αιώνες δημοκρατικής διακυβέρνησης των ΗΠΑ και δημοκρατικών παραδόσεων και θεσμών παίζουν επίσης. Χρειάζεται να στραφεί κανείς μόνο σε μερικές από τις πολλές ενημερωμένες φωνές, από όλες τις πλευρές του ιδεολογικού φάσματος, για να εκτιμήσει τη σοβαρότητα αυτών των ζητημάτων:

  • [Scientist James Lovelock] «Είναι απαισιόδοξος, σημειώνοντας ότι η ανθρώπινη αδράνεια είναι τόσο μεγάλη που, εκτός από ένα καταστροφικό γεγονός, το καλύτερο που μπορούν να κάνουν οι δημοκρατικές κυβερνήσεις είναι να προσαρμοστούν στην κλιματική αλλαγή – δηλαδή να χτίσουν θαλάσσια τείχη γύρω από ευάλωτες πόλεις. Ο Lovelock υποστηρίζει ότι, για να ληφθούν οι σκληρές αποφάσεις που απαιτούνται για την αποτελεσματική αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής, μπορεί τελικά να είναι απαραίτητο να τεθεί σε αναμονή η δημοκρατία, επιλέγοντας αντ’ αυτού τον περιβαλλοντικό αυταρχισμό». Ο Robert Looney, καθηγητής οικονομικών στο Naval Postgraduate School στο Monterey της Καλιφόρνια, γράφει την 1η Ιουνίου 2016, στο περιοδικό Foreign Policy.
  • «Οι δημοκρατίες είναι πολύ πιο πιθανό από τα αυταρχικά καθεστώτα να δώσουν προτεραιότητα στην περιβαλλοντική βιωσιμότητα έναντι είτε της ενεργειακής ασφάλειας είτε των προσιτών ενεργειακών προμηθειών…. Στις ΗΠΑ, μια μακροπρόθεσμη εκστρατεία παραπληροφόρησης που χρηματοδοτείται από τον τομέα των ορυκτών καυσίμων έχει δημιουργήσει μια μεγάλη ομάδα αρνητικών για την κλιματική αλλαγή… Ακόμα και σε αυτές τις χώρες, ωστόσο, η δημοκρατία λειτουργεί ανεπαίσθητα ωθώντας την κυβέρνηση προς μεγαλύτερη περιβαλλοντική βιωσιμότητα. ” Ο Robert Looney στο Foreign Policy, 1 Ιουνίου 2016.
  • «… κραυγαλέες ενδείξεις ότι το δημοκρατικό μας σύστημα βρίσκεται σε κίνδυνο». Sam Rosenfeld, Πανεπιστήμιο Colgate, γράφοντας στην Washington Post, 7 Ιανουαρίου 2022.
  • «Κανείς δεν θέλει να δει prime time για τις 6 Ιανουαρίου [congressional hearings on January 6 breach of the U.S. Capital]. Θέλουν να δουν την πρώτη στιγμή για το πώς θα έχουν παιδικές τροφές στα ράφια». Η Liz Harrington, εκπρόσωπος του Donald Trump, όπως αναφέρει το Newsweek, 6 Ιουνίου 2022.
  • «Κανείς δεν θέλει να ακούσει για δημοκρατία. Θέλουν να ακούσουν γιατί τα τρένα δεν κινούνται στην ώρα τους». Tweet του Bill Kristol στις 7 Ιουνίου.
  • «Η δημοκρατία βρίσκεται σε πολύ μεγάλο βαθμό αυτή τη στιγμή…. Είμαι υπέρ της υπεράσπισης της φιλελεύθερης δημοκρατίας…. Η κρίση που αντιμετωπίζει η δημοκρατία είναι πραγματική… Καιρός για επιλογή: φιλελεύθερη δημοκρατία ή ανελεύθερος αυταρχισμός». Ο συντηρητικός σχολιαστής Bill Kristol έγραψε στο Twitter στις 9 Ιουνίου 2022.
  • «Ο εχθρός της δημοκρατίας είναι ο εφησυχασμός». The Economist, 9 Ιουνίου 2022.
  • «Η κρίση που αντιμετωπίζει η δημοκρατία είναι πραγματική. Είναι θανατηφόρα σοβαρή». Tweet του Bill Kristol στις 9 Ιουνίου 2022.
  • «Η έκτακτη ανάγκη για τη δημοκρατία συνδέεται στενά με την κλιματική κρίση. Το καθένα στηρίζεται σε ένα μεγάλο ψέμα…. Επομένως, η εξομάλυνση της παγκόσμιας κλιματικής έκτακτης ανάγκης εξαρτάται από την προστασία της δημοκρατίας». Mark Hertsgaard, γράφοντας στο The Guardian, 10 Ιανουαρίου 2022.

Πέρα από όλο το «doomism» που επικεντρώνεται και στα δύο ζητήματα – τη δημοκρατία και την κλιματική αλλαγή – υπάρχει σαφώς λόγος για αισιοδοξία: Δεν είναι ακόμη πολύ αργά για να αντισταθμίσουμε τις αντιδημοκρατικές προκλήσεις που αντιμετωπίζει η χώρα μας και επίσης δεν είναι πολύ αργά για να κάνουμε πρόοδος όσον αφορά την αναχαίτιση των σοβαρότερων επιπτώσεων ενός θερμαινόμενου κλίματος. (Κάποιος πρέπει εδώ να αναγνωρίσει ότι αυτή η μεταγενέστερη προσπάθεια είναι πιθανό να επιβραδυνθεί ως αποτέλεσμα της απόφασης του Ανωτάτου Δικαστηρίου της 30ης Ιουνίου Δυτική Βιρτζίνια κατά Ηνωμένων Πολιτειών. EPA.

Δείτε επίσης: Η απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου καταδικάζει τη θέσπιση κανόνων για το εργοστάσιο παραγωγής ενέργειας;

Οι μυριάδες προκλήσεις που εμπλέκονται στην αποτελεσματική διαχείριση των κινδύνων που θέτει η θερμαινόμενη ατμόσφαιρά μας αυξάνονται καθημερινά. Αυτά θα πρέπει να αντιμετωπιστούν με ολοκληρωτικές προσπάθειες για χρόνια και δεκαετίες.

Με την υπεράσπιση των δημοκρατικών αρχών, παραδόσεων και θεσμών μας, αυτές οι προσπάθειες δικαιολογούν μια καθημερινή προσπάθεια παντού. Αλλά το μέτρο αυτών των προσπαθειών μετράται κάθε ημέρα εκλογών και σε τοπικές, περιφερειακές, εθνικές και διεθνείς εκστρατείες.

Κλίμα και δημοκρατία. Οι επιτυχίες μας στην προστασία του ενός βασίζονται σε σημαντικό βαθμό στην προστασία του καθενός: Όπως το ένα πηγαίνει, τόσο πηγαίνει και το άλλο. Αυτές οι δύο αχώριστες προκλήσεις αναδύονται ή πέφτουν από κοινού.